Het schiet niet op!

Net het tweemaandelijkse blaadje van Stichting Kind en Toekomst met de post ontvangen. Bericht over China: wachttijd is opgelopen tot 15 maanden en blijft oplopen. Dit staat er op de website van de CCAA:

"The CCAA has finished the placement of children for the families whose adoption application documents were registered with our office before August 25, 2005. "

Wij zijn dus sinds 5 mei 2006 ingeschreven. Zucht… Ik heb steeds het gevoel dat er een wortel voor onze neus hangt die we maar niet kunnen vangen. Integendeel, die wortel hangt steeds verder weg, maar wij kunnen niet harder lopen. Toen we net waren ingeschreven hoopten we op ons kindje rond de kersttijd. Als snel hadden we het over de lente, heerlijk toch, genieten met ons drieën van het ontluikende groen. Daarna hadden we het over volgend jaar zomer… Nu durf ik al bijna niet meer te zeggen dat het in IEDER geval in 2007 wel gaat gebeuren. Ik wordt er toch wel moedeloos van….

Komkommertijd = piekertijd

Het is vakantie, de hittegolf is achter de rug en buiten regent het pijpenstelen. Een weldaad voor de natuur. Raymond is alweer aan de slag, zijn vakantie is achter de rug. Ik heb nog anderhalve week. Na twee dagen opruimen en poetsen (daar kom je tijdens een hittegolf niet aan toe) heb ik eindelijk na 2 weken de computer weer eens aangezet. De weblog updaten, maar je kunt beter zeggen: de weblog opnieuw opstarten, want alle eerder geplaatste logs zijn verdwenen door een fout van de webmaster. Nou ja het is niet anders.

Ik zit er de laatste tijd een beetje doorheen. Te veel tijd om na te denken. Eigenlijk pieker ik niet bewust, maar zit het onder de oppervlakte. De tweede zwangerschapsgolf / geboortegolf is volop in gang en het doet toch meer met me dan me lief is. En doordat ik me toch weer te stoer houdt, en me zelf dwing blij te zijn voor het roze geluk van anderen, dring ik mijn eigen verdriet op de achtergrond. Met alle gevolgen vandien. Klachten die lijken op vroeger. Gelukkig kunnen we het nu snel herkennen en het een naam geven. En er aan werken. Raymond is een rots in de branding en sleept me er doorheen. Geweldig. Het blijft een zere plek, en het feit dat we zelf ook ouders worden helpt nog niet echt. Omdat het nog zo onwerkelijk is denk ik. Zo ver weg, zo ontastbaar.

Mijn beste vriendinnen zijn weer zwanger, dat heeft bij mij de emmer weer laten overlopen. Ik gun het ze van harte, maar het doet zo'n pijn. Elke keer heb ik het gevoel dat ik ze verlies, door mijn eigen verdriet en gemis. Ik kan hun geluk niet delen, ik kan niet blij met hun zijn, ik kan hun verhalen over zwangerschap niet horen, ik kan er gewoon niet tegen. En en daardoor ben ik bang dat ik ze kwijt raak. Maar het lukt gewoon niet. Ik kan het niet. 

Verklaring verdwenen logs

Nou, ik ben erachter. Blijkt dat er een fout is gemaakt met back-uppen, waardoor alle logs van na eind juni zijn verdwenen. Mooie boel, dus de teksten over de hele adoptieprocedure zijn verschwunden. Jammer dat ik ze niet eerst in Word heb geschreven. Ik kan niet zeggen dat ik zin heb om nu weer alles op nieuw te schrijven. Dus laten we het maar zo.

Alles verdwenen!

Nou ja, het is wat! In de vakantieperiode hebben we even niet meer op de weblog gekeken, en ook niets geplaatst. En nu zijn al onze eerder geplaatste teksten verdwenen. Ik snap hier niets van en ga maar even met de helpdesk contact opnemen. Jammer als alles verdwenen is!

We zijn adoptiezwanger!

Hallo lezer,

Sinds 5 mei 2006 zijn onze papieren officieel ingeschreven bij de CCAA (Chinese Center for Adoption Affairs). Dus we zijn adoptiezwanger!

De zwangerschap is nog pril. Het kan nog wel een jaartje duren. De wachttijd is momenteel 11 maanden. Afwachten dus maar weer. Ons lot ligt nu in handen van onze Chinese vrienden in Peking.

We willen jullie op deze wijze op de hoogte houden van onze ervaringen de komende tijd in Nederland en China. 

Veel plezier met ons op deze Peking Express (boemeltreintje) !